30 Aralık 2011 Cuma

hayat bir gemi..

şu hayatta; anladıklarımla, anlattıklarım ve anlatmak istediklerim birbirleriyle, üçüncü dünya savaşını yapmaktalar..biri diğerine öyle adice ve hunharca saldırıyor ki, nihayetinde ya aklımdaki karışıyor ya kalbimdeki kırılıyor ya da dilimdeki acıtıyor..

sahip olduğum bütün duygular birbirine karıştı, biri diğerine el sallıyor, saçını çekiyor, biri alay ediyor, biri ağlıyor, o ağlarken öteki gülüyor, kötü olan bi tane her şeyden nefret ediyor, iyilik meleği olan şu sıralar inzivaya çekilmiş bir halde..özlem, sevgi, nefret, acıma, merhamet, hoşgörü, kibir.. hepsi sıvılaştı duygularımın, gözyaşına karıştı ve en son aynı havuza döküldüler..hiçbirini ayıramıyorum..zaten kimyadan da anlamıyorum..

çok farklı bir noktadayım..önümü göremiyorum, geçmişi hatırlamak zor, belkiler rehberinde aklımı kurcalayan şeyler var, bi diğer yandan da bananeler çekiştiriyor yaka paça.. anlamak güç sözcükleri bazen..insanın kendi lisanındaki birşeyleri anlayamaması ne acı..

yeniden başlama gücünü bulduğum an yere çakıldığımı söylemiştim daha önce.. işte artık bu med-cezirden fena halde sıkıldım.. bir an önce kendim'e geldiğim o günleri görmek istiyorum..başlayıp başlayıp aynı noktaya dönmekten, çarptığım kapıları bir bir aralamaktan yoruldum..artık bu level'ı atlayıp, yeni bir boyutta devam etmek istiyorum oyuna.. daha zor olacak belki ama en azından daha güçlenmiş olacağım..

şimdilik belli bir rotam yok, her şeyi hayatın pamuk ellerine teslim etmiş durumdayım..sakin bir suda, büyük bir bilinmeze doğru, sessiz sakin ilerlemekteyim.. hiç kürek çekmeden, yorulmadan, bazen korkarak bazen umut ederek..bu amaçsız olduğum anlamına gelmez, şimdilik hepsi bir kenarda bekliyor..

şimdi, tam bu noktada, bütün şarkıların tekrardan bestelenmeye, bütün sözlerin yeniden söylenmeye, bütün masalların yeniden anlatılmaya ve bütün hikayelerin yeniden yazılmaya ihtiyacı var..işin trajikomik tarafı ise, bu kadar hayıflanmama rağmen, bu hikayelerin hepsini yazacak olan da benim!

yine bir çarşamba günü ve evdeyim.. uzun süredir, kapağını kaldırmadığım bilgisayarımın başında, belki de kendimi en mutlu hissettiğim yerdeyim..bu çarşamba günlerinin hayatıma ayrı bir katkısı var sanırım ya da ben çok nankörüm..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder