6 Ocak 2012 Cuma

hayatın içindeki resim..



karamsarlığın dibine vurduğum bir gündeyim yine.. artık bütün perşembeler, cumalar da tıpkı çarşambalar gibi mutsuz, haftasonları huzursuz ve pazartesi ile salı da uğursuz geçiyor.. sorun, çarşambada değil yani anlayacağınız..bende.. benim ta içimde!

artık susuyorum, söyleyecek hiçbir sözüm kalmadı, dalkavuklara, yalancılara, umursamazlara, şöylelere böylelere, ona buna en çok da kadere..isyan etmek de çözüm değil, eldekinden de olmamak ümidiyle yaklaşıyorum o yüzden her şeye..

ingilizcemi geliştirmek için şarkılar dinliyorum şu sıralar..bugüne kadar adını çokça duyduğum efsanevi grupları araştırmaya başladım falan ama boş.. ne söylerse söylesinler, tsm'den aldığım o ruhu alamıyorum.. şarkı daha başlamadan, müzik başladığı zaman, rakı bardaklarının tıkırtısını duyuyor gibi oluyor insan..bir kadeh rakı hiç ingiliz birasının yerini tutar mı? şarkılar da öyle işte..

hayattaki en büyük korkum unutulmak oldu bugüne kadar..insanlara kendimi sevdirmek için uğraşmadım, sadece kalıcı olmaya çalıştım..başarılı olup olmadığım konusu tartışılır..ki bence başarılı olamadım..ama sorun kalıcı olmak değil, sorun başarılı olmak da değil, anladım! şimdi en büyük derdim, insanlara kendimi anlatmak..gerçi artık bundan da yoruldum..

lanet olası plağımda takılı bir şarkı var sürekli, sesini duymak istemediğim.. hep o çalıyor ve fonda hep aynı hüzün çalgısı..belki bir tutam da acı..evet acı, hayatın olmazsa olmazı! biraz da can sıkıntısı, işte bu işin esası!

nerde olduğumu biliyorum en azından bu konuda olayı çözmüşüm, ancak gel gelelim ki gemiyi yürütme konusunda, son derece vasat bir kaptanım..daha doğru dürüst suyun üzerinde durmayı bile beceremezken, okyanuslara açılmak senin neyine aptal gemicik, diyesim geliyor kendime..

hani bi de bazı çok akıllı insanlar vardır ya, kendilerini dünyaya ait hissedemezler de en sonunda gider kendilerini bir yerden atarlar..onlar gibi hissediyorum şu an kendimi, hiçbir fotoğrafa sıkıştıramıyorum resmimi.. ben her resmin kıyısında köşesinde görünen ancak hiçbir resmin ana temasını oluşturamayan bir insanım..

şimdilik sadece bir siluetim, karanlık bir gölgeyim, hani her resimde yarım yarım çıkmış biri var ya herkesin adını bildiği


işte o  benim!

en olmadı, bi gün kendi kameramı alıp, kendi resmimi kendim çekeceğim..

neden olmasın?









2 yorum:

  1. hayat işte böyle yaşanıp gidilecek, ötesi yokki görüşmek dileğiyle sevgilerrr

    YanıtlaSil
  2. çok teşekkür ederiiim.. :):)

    YanıtlaSil