23 Ocak 2012 Pazartesi

neydi o bir zamanlar..

oysa bi zamanlar ne güzel bir çocuktum ben.. gözlerim 1.75 numara bozuk değilken, yani dünyaya puslu bakmaya başlamamışken, renkleri daha tam anlamlandıramazken, her şey tozpembeyken, beyazken, hayallerim temizken ve anne sütünden başka bişey içmemişken..haramı görmemiş, günahı tanımamışken..

oysa bir zamanlar ne güzel gülüşe sahiptim ben.. içten, sıcak, dünyaya kafa tutarcasına, haksızlığa, zulme, açlığa, savaşa küfreder gibi, onlarla dalga geçer gibi gülerdim..daha acıyla tanışmamışken ya da bildiğim tek acı kırmızı biberken..öyle bişiy işte.. ve yine o zamanlar, kız halime bakmadan, kurduğum hayallerim vardı, daha cinsiyet ayrımcılığı denilen o melun şeyle tanışmamışken..

ama şimdi o zamanlarda kalan bütün güzel şeyler, tozlu kitaplarda, eski raflarda yerini aldı, geriye de birkaç fotoğraf kaldı albümlerde bakılmayı bekleyen..bütün inandıklarım, kendilerini başı sonu belli olmayan ırmaklara bıraktılar ve öylece süzülüp gittiler hiçliğe doğru.. bana ise kalan, 19 yıllık birikimin, inancın, her haltın kocaman bir sıfır olduğuydu..

o kadar sene, hayatı anlamlandırma, kendini tanıma konusunda bir arpa boyu kadar bile yol alamadığımın yegane temsilcisi işte o süzülüp gidenlerdi..şimdi ise okuduğum her kitabın en kıytırık cümlelerinin yazdığı birer sayfa var elimde, sıfırı tüketeli  ve mucizelere inanmayı bırakalı ne kadar zaman oldu hatırlamıyorum bile..

ayrıca yaşlanıyorum yalan değil.. 19 oldum yarın 20.. bunun 30'u var ama sadece yaş alıyorum! yaptığım birşey yok, işe yaramıyorum, okuyorsun ya diyorlar yetmiyor bu.. her cephede yenilmiş bir asker gibiyim, komutanlarım ölmüş, hizmet ettiğim devlet çökmüş, onun hükümeti düşmüş.. senelerdir askerlikten başka birşey bilmem, sivil hayatı tanımam, başımı kovuğumdan çıkarsam, bomba yağacak diye korkuyorum..ruh halim tam da bu..

ne yapsam bilmiyorum.. inandıklarımın peşinden gidip, neden beni bıraktınız mı diyeyim, gidip kendime inanacak yeni şeyler mi bulayım, alayınızın Allah belasını versin deyip, ormanda yolumu mu arayayım? bi işaret bekliyorum her seferinde ama gelen işaretten de bişey anlayacak kadar çalışmıyor kafam.. off özetle ben çocuk olmak istiyorum..o zamanlar ben büyüyünce diye başlayan bi sürü iddalı cümleler kurardım, şimdi ise zamanın azizliği ve hayatın çaresizliği önünde eğiliyor başım..



1 yorum:

  1. BiR MeRhAbA DeMeK İsTeDiM BeN YeNi bLoG OluŞtUrUyOrUm hEm çOk HeYeCaNlI HeMdE çOk AcEmİyİm fAkAt sİzİn SaYfAnIzA BaKıNcA HaYrAnLıKLa nE KaDaR GüZeL YaZıYoRsUnUz nE KaDaR GüZeL biR ÜsLuP YazMaDaN gEçEmEdİm uMaRıM SiZdE BeNiM BlOğUMu zİyArEt EdEr Ve blOğUmA KaTıLıRsInIz ŞİmDiDe tŞkLer

    YanıtlaSil